Bekroond met de Prix Paroles de patients.
Hugo Horiot is verliefd op wielen en alles wat beweegt of draait. Hij is geobsedeerd door de buitenaardse taal van pijpen – ze lopen, zo verbeeldt hij zich, van zijn huis naar het midden van de aard. Hij veroorzaakt eindeloze problemen thuis en haat school. Hij mompelt: ‘Ik droom in mijn slaap, ik droom als ik wakker ben’, maar hij droomt zo hard, dat hij de wereld om heen buiten sluit. De school is een gevangenis waaruit hij moet ontsnappen, zijn leraren zijn onder…
